غزل ۴۳۷۷ - از طوطی من روی سخن رنگ برآورد

از طوطی من روی سخن رنگ برآورد
این آینه را حرف من از زنگ برآورد ۱

از ننگ طمع نام نبود اهل سخن را
این طایفه را نام من از ننگ برآورد ۲

فریاد کز این نغمه شناسان مخالف
نتوان نفس از سینه به آهنگ برآورد ۳

خورشید دو صدبوسه به سرپنجه خود زد
تا لعل مرا از جگر سنگ برآورد ۴

امید که از چشم ودل دام بیفتد
هر کس که مرا از قفس تنگ برآورد ۵

رو سخت چو گردید کلید در رزق است
آهن چه شررها ز دل سنگ برآورد ۶

این آن غزل خواجه نظیری است که فرمود
اشکم ز تماشای چمن رنگ برآورد ۷