غزل ۴۳۷۵ - جانی که سر از روزن فتراک برآورد

جانی که سر از روزن فتراک برآورد
از گرد گریبان بقا سر بدر آورد ۱

امید که دولت ز درش بیخبر آید
هر کس به من از آمدن او خبر آورد ۲

دیگر نکند خیر به محراب عبادت
در پای خم آن کس که شبی را بسر آورد ۳

تدبیر به خون تیز کند تیغ قضا را
این ابر بلا را به سر من سپرآورد ۴

از خال به راز دهن یار رسیدم
این مور مرا بر سر تنگ شکر آورد ۵

از تکمه پیراهن یوسف خبرم داد
هر غنچه که از جیب چمن سر بدر آورد ۶

در سایه شمشاد و گل آرام ندارد
تا آب روان سرو ترا در نظر آورد ۷

از باده لعلی به سرش تاج نهادند
هر کس به خرابات مغان دردسر آورد ۸

خوش باش که در دامن صحرای قیامت
شد کشت کسی سبز که دامان ترآورد ۹

شد تنگ شکر نه فلک از موج حلاوت
صائب ز نی کلک خود از بس شکر آورد ۱۰