غزل ۴۳۸۱ - دل سخت چو گردید نصیحت نپذیرد

دل سخت چو گردید نصیحت نپذیرد
سنگ از قدم راهروان نقش نگیرد ۱

فریاد که جز عکس مراد آینه ما
از ساده دلی صورت دیگر نپذیرد ۲

سوزددل عشاق فزون شعله آواز
در سوخته آتش نتواند که نگیرد ۳

از آب شود آتش یاقوت فروزان
از مهر دل هر که شود زنده نمیرد ۴

رنگین مکن از باده لعلی رخ محجوب
کاین آینه از آب گهر زنگ پذیرد ۵

برسنگ زند گوهر بی قیمت خود را
هرکس که ازین سنگدلان گوشه نگیرد ۶

حیران جمال تو چو آیینه تصویر
گر آب شود صورت دیگر نپذیرد ۷

در دعوی تجرید مریدی که تمام است
همت گه درمانگی از پیر نگیرد ۸

هر جا که شود خامه صائب گهرافشان
دریا ز صدف گوش محال است نگیرد ۹