غزل ۴۳۸۵ - روزی که مرا موج نفس دام سخن شد

روزی که مرا موج نفس دام سخن شد
شدطوطی چرخ آینه وواله من شد ۱

هر مد فغان کز دل پردرد کشیدم
شد شاخ گل وسر خط مرغان چمن شد ۲

در خدمت آیینه دل صرف شدی کاش
عمری که مرا صرف به پرداز سخن شد ۳

هر آه که بی خواست برآمدزدل من
از بهر برون آمدن از خویش رسن شد ۴

برپیری من چرخ سیه کاسه نبخشید
هرچندکه هرموبه تنم تیغ وکفن شد ۵

هشدار که از باغ سرافکنده برون رفت
هر کس که مقید به تماشای چمن شد ۶

از تبت وارونه خط هرشکن زلف
آغوش وداع دل سرگشته من شد ۷

صائب گره دل به تکلف بگشاید
دستی که گرفتار سر زلف سخن شد ۸