غزل ۴۳۸۴ - از عود دل گرم من اخگربگریزد

از عود دل گرم من اخگربگریزد
از بزم نفس سوخته مجمر بگریزد ۱

اشکم چو عنان ریز نهد روی به دریا
دریا به نهانخانه گوهربگریزد ۲

در حشر چو آهم علم شعله فرازد
خورشید به سرچشمه کوثربگریزد ۳

یک چشم زدن گر قدح از دست گذارم
جان آبله پا تا لب ساغر بگریزد ۴

از گرمی خونم که دل سنگ گدازد
چون برق نفس سوخته نشتر بگریزد ۵

خواری کش عشق تو به گل دست فشاند
سرگرم تو از سایه افسر بگریزد ۶

گر سینه کند باز دل داغ فریبم
داغ از جگر لاله احمر بگریزد ۷

چون شعله خوی تو کشد تیغ سیاست
آتش به ته بال سمندر بگریزد ۸

چون دست گهربار برون آورد از جیب
از پشت صدف نطفه گوهر بگریزد ۹

صائب چو شوم گرم به توصیف ظفرخان
از خامه من بال سمندر بگریزد ۱۰