غزل ۴۳۸۶ - از حسن غریب تو جهان صبح وطن شد

از حسن غریب تو جهان صبح وطن شد
این شوره زمین از گل روی تو چمن شد ۱

کامت شکرین باد که هر رخنه ای از دل
شیرین ز شکر خند تو چون کنج دهن شد ۲

بوی خوش آهوی تو بردشت گذرکرد
داغ جگر لاله ستان ناف ختن شد ۳

خاری که کشیدم ز قدم راهروان را
چون شمع درین بادیه خضر ره من شد ۴

برصومعه افتاد ز چشم تو نگاهی
صد زاهد پیمانه شکن توبه شکن شد ۵

ریحان که رخ گلشن ازو تازه وتر بود
از تازگی خط تو تقویم کهن شد ۶

در نشأه سردرگم جان را نبردم
هرچند که در جام من این باده کهن شد ۷

هرقطره که در پرده شب ریخت ز چشمم
چون شبنم گل آینه روی چمن شد ۸

فریاد که یعقوب نظر بسته ما را
پیراهن یوسف دوم بیت حزن شد ۹

عمری است که در بوته فکرست گدازان
صائب عجبی نیست اگر پاک سخن شد ۱۰