غزل ۴۴۰۶ - داغی که مرا بر دل دیوانه گذارند

داغی که مرا بر دل دیوانه گذارند
شمعی است که بر تربت پروانه گذارند ۱

جمعی که قدم بر در میخانه گذارند
شرط است که سربر خط پیمانه گذارند ۲

از بیخبران شو که کلید درخلدست
پایی که درین مرحله مستانه گذارند ۳

بر شعله بیباک بود سیلی صرصر
دستی که مرا بر دل دیوانه گذارند ۴

مستان خرابات به یادلب ساقی است
گاهی لب اگر بر لب پیمانه گذارند ۵

غافل مشواز حلقه تسبیح شماران
زان دام بیندیش که از دانه گذارند ۶

بردار نقاب ای صنم از حسن خداداد
تا کعبه روان روی به بتخانه گذارند ۷

من در چه شمارم که تذروان بهشتی
دل بر گره دام تو چون دانه گذارند ۸

افلاک کمانخانه وما تیر سبکسیر
ما را چه خیال است درین خانه گذارند ۹

مسطر بود از خودقلم راست روان را
آن به که عنان دل دیوانه گذارند ۱۰

چون پرتو خورشید برآیندتهیدست
آنها که قدم بر در هر خانه گذارند ۱۱

رمزی است ز پاس ادب عشق که مرغان
شب نوبت پرواز به پروانه گذارند ۱۲

صائب بزدا زنگ غم از دل که شود خشک
باغی که در او سبزه بیگانه گذارند ۱۳