غزل ۴۴۱۰ - از دشت به حی مردم دیوانه نسازند

از دشت به حی مردم دیوانه نسازند
با گور بسازند وبه کاشانه نسازند ۱

این قوم سخنساز که هستند درین دور
سخت است سخن از لب پیمانه نسازند ۲

حرفی نتوان زد که به صد رنگ نگویند
خوابی نتوان گفت که افسانه نسازند ۳

بادرد سر شکوه عشاق چه سازد
از صندل اگر زلف ترا شانه نسازند ۴

آن قوم که از برق بلرزند به خرمن
قفل دهن مور چرا دانه نسازند ۵

چون کعبه مبادا که سیه پوش برآید
برطالع من به که صنمخانه نسازند ۶

صائب عجبی نیست که این مردم بیدرد
از بهر سمندر ز شرر دانه نسازند ۷