غزل ۴۴۱۲ - در کوی خرابات گروهی که خموشند

در کوی خرابات گروهی که خموشند
از صافدلی چون خم سربسته به جوشند ۱

از دور نیفتند به صد شیشه لبریز
در بزم می آنها که چوپیمانه خموشند ۲

سیلاب خجل می روداز کوی خرابات
کاین قوم سراسر چو سبو خانه بدوشند ۳

در پرده اگرهست ترا خرده رازی
چون غنچه خمش باش که گلها همه گوشند ۴

منمای به اخوان زمان گوهر خود را
کاینها همه یوسف به زر قلب فروشند ۵

ما در چه شماریم که خورشید عذاران
از هاله خط ماه ترا حلقه بگوشند ۶

از باده سرجوش دماغی برسانید
تا نغمه سرایان چمن برسرجوشند ۷

از دیدن خوبان نتوان قطع نظر کرد
گر دشمن عقلند و گر رهزن هوشند ۸

از خار حسد ترکش نیشند چو ماهی
در ظاهر اگر اهل جهان چشمه نوشند ۹

صائب نگشایند به گفتار لب خویش
در عهد کلام تو گروهی که بهوشند ۱۰