غزل ۴۴۱۳ - آنها که به فردوس رخ یار فروشند

آنها که به فردوس رخ یار فروشند
از سادگی آیینه به زنگار فروشند ۱

گنج دو جهان قیمت قیمت یک چشم زدن نیست
گر زان که به زر لذت دیدارفروشند ۲

درد دل بیمار به هر کس نتوان گفت
این جنس گران را به پرستارفروشند ۳

سازند عیان محضر بی مغزی خود را
جمعی که به هم طره دستارفروشند ۴

بی زرق وریا نیست نماز شب زاهد
معیوب بود هر چه شب تارفروشند ۵

چون یوسف از امداد خسیسان مرو از راه
کز چاه برآرند وبه بازارفروشند ۶

مفروش دلی را چو خریدی به دو عالم
کاین نیست متاعی که به بازارفروشند ۷

پروانه سبق برد ز بلبل به خموشی
حیف است که کردار به گفتار فروشند ۸

بی مغز گروهی که به آشفته دماغان
چون صبح پریشانی دستارفروشند ۹

صائب مگشا لب که به بازار خموشان
در جیب صدف گوهر شهوارفروشند ۱۰