غزل ۴۴۱۴ - تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکند

تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکند
در سینه من داغ مکرر سپر افکند ۱

من خرده جان را چو شرر باختم اینجا
پروانه درین راه اگر بال و پر افکند ۲

تا سبزه وگل هست ز می توبه حرام است
نتوان غم دل را به بهار دگر افکند ۳

دستی که به آرایش زلف سخن آموخت
اخگر نتواند ز گریبان بدر افکند ۴

در دامن تسلیم در آویز که چون تاک
هردم نتوان دست به شاخ دگر افکند ۵

از هیچ دلی نیست که اگاه نباشم
از بس که مرا درد طلب دربدر افکند ۶

هنگامه ارباب سخن چون نشود گرم
صائب سخن از مولوی روم در افکند ۷