غزل ۴۴۱۵ - غفلت زدگان دیده بیدار ندانند

غفلت زدگان دیده بیدار ندانند
از مرده دلی قدر شب تار ندانند ۱

رحم است بر آن قوم که بیداری شب را
صد پرده به از دولت بیدار ندانند ۲

دارند در ایام خزان جوش بهاران
حیرت زدگانی که گل از خار ندانند ۳

جمعی که ز سر پای نمودند چو پرگار
یک نقطه درین دایره بیکار ندانند ۴

مغرور کند جوش خریدار گهر را
خوب است که خوبان ره بازار ندانند ۵

تا آینه از دست نکویان نگذارند
بیطاقتی تشنه دیدار ندانند ۶

زان خلق دلیرند به گفتار که از جهل
گفتار خود از جمله کردار ندانند ۷

صائب طمع نامه فضولی است ز خوبان
ما را به پیامی چو سزاوار ندانند ۸