غزل ۴۴۲۲ - گر یار ز احوال من آگاه نمی بود

گر یار ز احوال من آگاه نمی بود
درد من سودازده جانکاه نمی بود ۱

جا در دل او دارم واز من خبرش نیست
ای کاش مرا در دل اوراه نمی بود ۲

از سردی آه است که جان می برم از اشک
می سوخت مرا اشک اگر آه نمی بود ۳

عاشق گهر اشک به دامان که می ریخت
گر دامن اقبال سحرگاه نمی بود ۴

دردست به مقصود رساننده سالک
گر درد نمی بود به حق راه نمی بود ۵

در قبضه آه است کلید در مقصود
ای وای به من صائب اگر آه نمی بود ۶