غزل ۴۴۲۳ - با روی تو آیینه روشن چه نماید

با روی تو آیینه روشن چه نماید
بی چهره گلرنگ تو از گل چه گشاید ۱

در روز چسان جلوه کند کرم شب افروز
با چهره تابان تو چون مهر برآید ۲

شبنم نرباید ز چمن جلوه خورشید
زینسان که نگاه تودل از خلق رباید ۳

از نغمه محال است شود باز دل تنگ
از باد نفس غنچه پیکان نگشاید ۴

گر عاشق لب تشنه شود واصل دریا
چون موج محال است که زنجیر نخاید ۵

از دل سیهی برتوگران است غم و درد
در آینه تار پری دیو نماید ۶

روشن نشد از باده گلرنگ مرا دل
از آینه تردست چه زنگار زداید ۷

هر چند سزاوار ستایش بود از خلق
آن مرد تمام است که خود را نستاید ۸

قانع نکشد منت احسان ز کریمان
آب گهراز ریزش دریا نفزاید ۹

صائب ز فراق تو ز گفتار برآمد
در فصل خزان بلبل بیدل چه سراید ۱۰