غزل ۴۴۲۵ - سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآید

سرمست چو آن شاخ گل از باغ برآید
باغش چو نفس سوختگان بر اثر آید ۱

هر سو که کند شاخ گلش میل ز مستی
آغوش گشا بلبلی از خاک برآید ۲

حسن تو ز بسیاری سامان لطافت
در دیده هر کس به لباس دگر آید ۳

از شوق تماشای جمال تو گل از شاخ
چون لاله نفس سوخته از خاک برآید ۴

جان در ره شیرین دهنان باز که تا حشر
آوازه فرهاد ز کوه و کمر آید ۵

از عشق به کوشش نتوان کامروا شد
در آتش سوزنده چه از بال و پر آید ۶

چشمی که در او آب حیاپرده نشین است
از پوست برون زود چو بادام ترآید ۷

در ذکر خدا به که شود صرف چو تسبیح
ایام حیاتی که به صدسال سرآید ۸

صائب نشود لاله صفت شسته به باران
رنگی که به رخسار به خون جگر آید ۹