غزل ۴۴۳۰ - تدبیر محال است به تقدیر برآید

تدبیر محال است به تقدیر برآید
رو به چه خیال است که با شیر برآید ۱

در دیده حیرت زدگان فرش بود حسن
چون عکس ز آیینه تصویر برآید ۲

در سلسله یک جهتان نیست دورنگی
یک ناله ز صد حلقه زنجیر برآید ۳

از هرزه درایی اثر از بانگ جرس خاست
بسیار چو شد ناله ز تأثیر برآید ۴

از خامه خویش است مرا رزق مهیا
چون طفل ز انگشت مرا شیر برآید ۵

ساکن نشود گرمی عشق از سخن سرد
مشکل به تب شیر طباشیر برآید ۶

از سینه برون می جهد اسرار حقیقت
زنجیر کی از عهده این شیر برآید ۷

در صومعه هر کس رود از کوی خرابات
هر چند جوانبخت بود پیر برآید ۸

گیرم به زبان آورم از دل سخن شوق
آن کیست که از عهده تحریر برآید ۹

از آه من انداخت سپر چرخ مقوس
چون پشت کمان با دم شمشیر برآید ۱۰

دیر آمدن هدیه رحمت ز گرانی است
نومید مشو کام تو گر دیر برآید ۱۱

از گریه اگر سبز کند روی زمین را
صائب چه خیال است ز تقصیر برآید ۱۲