غزل ۴۴۳۱ - حسنی که به نور نظر پاک برآید

حسنی که به نور نظر پاک برآید
از خلوت آیینه عرقناک برآید ۱

دامن کشد از صحبت پیراهن یوسف
خاری که ز گلزار تو بیباک برآید ۲

خونین جگری را که تمنای بهارست
چون لاله نفس سوخته از خاک برآید ۳

از روی گهر پاک کند گرد یتیمی
آهی که به صدق از جگر چاک برآید ۴

از تیرگی بخت مکن شکوه که این دود
دایم ز دل شعله ادراک برآید ۵

تنهای ضعیف است کمینگاه دل گرم
این برق جهانسوز ز خاشاک برآید ۶

آن مرد تمام است ازین خلق زراندود
کز بوته سودا و سفر پاک برآید ۷

صائب چه اثر در دل معشوق نماید
آهی که ز دلهای هوسناک برآید ۸