غزل ۴۴۳۲ - کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآید

کی پیچ وخم از طبع هوسناک برآید
این ریشه محال است ازین خاک برآید ۱

ازصافی سرچشمه شود آب روان صاف
دل پاک چو گردید نفس پاک برآید ۲

پر نور کند چون نفس صبح جهان را
آهی که به صدق از جگر چاک برآید ۳

بر بیغمی باده انگوردلیل است
اشکی که ز شادی ز رگ تاک برآید ۴

قارون گرانجان سبک از خاک برآمد
تا دانه ما کی ز ته خاک برآید ۵

از گریه گره گر ز رگ تاک شود باز
غم نیز به اشک از دل غمناک برآید ۶

نتوان عرق از سنگ گرفتن به فشردن
ابرام محال است به امساک برآید ۷

کوته بود از دامن رعنایی آن سرو
گر آه جگر سوز به افلاک برآید ۸

صائب سخنی کز دل بی مغز تراود
دودی است که از بوته خاشاک برآید ۹