غزل ۴۴۴۳ - از سیر چمن کی دل افگار گشاید

از سیر چمن کی دل افگار گشاید
این عقده مگر از رخ دلدار گشاید ۱

جایی که بود چشم سخنگو طرف حرف
از بهر چه عاشق لب اظهار گشاید ۲

با ناز خریدار همان به که بسازد
حسنی که دکان بر سر بازار گشاید ۳

از حسن به تدریج توان کامروا شد
گلبن چه خیال است به یکبار گشاید ۴

از چرخ مجویید گشایش که محال است
کز نقطه گره گردش پرگار گشاید ۵

نگشود به رویم دری از آه مگر اشک
برمن دری از رخنه دیوار گشاید ۶

زینسان که گشایش ز جهان دست کشیده است
مشکل گره آبله از خار گشاید ۷

گردد صدف گوهر شهوار کنارش
دستی به دعا هر که شب تار گشاید ۸

تیغ دو دم خویش کند زخم نمایان
لب هر که نفهمیده به گفتار گشاید ۹

چون نیست سخن سنج درین دایره صائب
طوطی به سخن بهر چه منقار گشاید ۱۰