غزل ۴۴۴۵ - یک شعله شوخ است که دیدار نماید

یک شعله شوخ است که دیدار نماید
گاه از شجر طور وگه از دار نماید ۱

گاهی چو تبسم ز لب غنچه بخندد
گاهی چو خلش از مژه خار نماید ۲

سر حلقه تسبیح شود گه چو موذن
چون تاب گه از رشته زنارنماید ۳

توفیق کلاه نمدفقر نیابد
هر کس که به ما طره دستار نماید ۴

تا یافته بلبل که در آن بزم رهم نیست
گل را به من از دور به منقار نماید ۵

شد دست ودل مشتریان در پی یوسف
گوهر چه درین سردی بازارنماید ۶

طوطی بچشانم به تو شیرین سخنی را
گر رو به من آن باعث گفتار نماید ۷

عیاری زلف است پریشانی ظاهر
پر کاری چشم است که بیمارنماید ۸

صائب سخن تازه من آب حیات است
کی روی به هر تشنه دیدارنماید ۹