غزل ۴۴۵۶ - خط سیه مبادا زان خال سربرآرد

خط سیه مبادا زان خال سربرآرد
عمرش تمام گردد چون مور پربرآرد ۱

در غنچگی چو لاله ما شعله طینتان را
داغ سیاه بختی دود از جگر برآرد ۲

دم را به لب گره زن کز قعر بحر غواص
از دولت خموشی عقده گهر برآرد ۳

تنها نمی پرد چشم بر دانه های خالش
وقت است خیل مژگان چون مور پربرآرد ۴

هر شاخی از بنفشه میلی است سرمه آلود
بیچاره عندلیبی کز بیضه سربرآرد ۵

سهل است اگر ز تیرش داریم چشم پیکان
از بید می تواند همت ثمر برآرد ۶

خضر بلند فطرت با آن سواد روشن
از خط جوهر تیغ مشکل که سربرآرد ۷

از زلف دل گرفتن بازیچه می شمارد
از قید هند صائب خودرا اگر برآرد ۸