غزل ۴۴۶۳ - هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کرد

هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کرد
قطع امید ازان زلف قطعا نمی توان کرد ۱

تا از سر دل ودین مردانه برنخیزی
با کاروان یوسف سودا نمی توان کرد ۲

از کف مده به بازی آن زلف عنبرین را
کاین رشته چون رها شد پیدا نمی توان کرد ۳

دریای بیکران را نتوان به ساحل آورد
در نامه شوق ما را انشا نمی توان کرد ۴

از دام ما چو مجنون آهو نجست سالم
پهلو تهی به وحشت از ما نمی توان کرد ۵

از آفتاب تابان گر نور وام گیری
چون ماه نو سر از شرم بالا نمی توان کرد ۶

امید یافتن هست گم گشته جهان را
در خویش هر که گم گشت پیدا نمی توان کرد ۷

دل بحرخون شدازعشق کوآن کسی که می گفت
سرچشمه را به کاوش دریا نمی توان کرد ۸

از زاهد ترشرو مشرب طمع مدارید
انگور سرکه چون شد صهبا نمی توان کرد ۹

سیلاب فتنه صائب با بیخودان چه سازد
آن را که نیست جایی بی جا نمی توان کرد ۱۰