غزل ۴۴۸۳ - ستاره سوخته پروای اعتبار ندارد

ستاره سوخته پروای اعتبار ندارد
که تخم سوخته حاجت به نوبهار ندارد ۱

توان ز بیخودی ایمن شد از حوادث دوران
خطر سفینه ز دریای بیکنار ندارد ۲

ز بس گزیده شد از روی تلخ مردم عالم
ز زنگ آینه من به دل غبار ندارد ۳

جنان بساط جهان شد تهی زسوخته جانان
که هیچ سنگ به دل خرده شرار ندارد ۴

کسی که بیخبر از بحروحدت است که داند
که در کشاکش خود موج اختیار ندارد ۵

رگی ز تندی خو لازم است سیم بران را
که زودچیده شودهرگلی که خار ندارد ۶

اسیر عشق نیندیشد از زبان ملامت
که کبک مست غم از تیغ کوهسار ندارد ۷

تو از سیاه دلی روی خود ز خلق نتابی
که پشت آینه وحشت ز زنگ بار ندارد ۸

همیشه حلقه ذکر خفی است مهر دهانش
لبی که شکوه ز اوضاع روزگار ندارد ۹

به دوش و دامن مریم مسیح بارنگردد
صدف گرانیی ای از در شاهوار ندارد ۱۰

حذر نمی کند از درد و داغ سینه صائب
زمین سوخته پروایی از شرار ندارد ۱۱