غزل ۴۴۹۱ - مباد روی تو از پرده حجاب بر آید

مباد روی تو از پرده حجاب بر آید
قیامت است چو از مغرب آفتاب بر آید ۱

من آن زمان به فراغت بر آورم نفس از دل
که بوی سوختگی از دل کباب بر آید ۲

اگر سخن ز کسادی نشد به خاک برابر
چرا بهم چو زنی گرد از کتاب بر آید ۳

نسیم زلف ترا گر گذاربر ختن افتد
نفس گداخته از پوست مشک ناب بر آید ۴

سیاهی از دل سالک رود به گوشه نشینی
ستاره از ته این ابر آفتاب بر آید ۵

مگر برند به دوزخ مرا سوال نکرده
وگر نه کیست که از عهده جواب بر آید ۶

که می تواند ازان روی دلفریب گذشتن
که از نظاره او عمر از شتاب بر آید ۷

گشود پرده ز رخسار حشر صرصر آهم
نشد که روی تو بیرحم از نقاب بر آید ۸

به جد وجهد توان راه عشق برد به پایان
اگر ز زلف به شبگیر پیچ وتاب بر آید ۹

اگر فتد به غلط راه جغد در دل تنگم
نفس گداخته صائب ازین خراب بر آید ۱۰