غزل ۳۰۴۵ - من آن نیم که تو دیدی، چو بینی‌ام نشناسی

من آن نِیَم که تو دیدی، چو بینی‌اَم نَشِناسی
تو جُز خیال نَبینی، که مَستِ خواب و نُعاسی ۱

مرا بِپُرس که چونی، دَرین کمیّ و فُزونی
چگونه باشد یوسُف، به دستِ کورْ نَخاسی؟ ۲

به چَشمِ عشقْ توان دید، رویِ یوسُفِ جان را
تو چَشمِ عشق نداری، تو مَردِ وَهْم و قیاسی ۳

بَهایِ نِعْمَتِ دیده، سپاس و شُکرِ خدا دان
مَرَم چو قَلْب زِ کوره، که کانِ شُکر و سِپاسی ۴

وَگَر زِ کوره بِتَرسی، یَقینْ خیالْ پَرَستی
بُتِ خیال تَراشی، وَزان خیالْ هَراسی ۵

بُتِ خیالْ تو سازی، به پیشِ بُت به نمازی
چو گَبرْ اسیرِ بُتانی، چو زَنْ حَریفِ نِفاسی ۶

خیالْ فَرعِ تو باشد، که فَرعْ فَرعْ تو را شُد
تو مَهْ نِه‌یی، تو غُباری، تو زَر نه‌یی، تو نُحاسی ۷

به جانِ جُملهٔ مَردان، اگر چه جُمله یکی‌اند
که زیرِ چَرخهٔ گَردون تَنا، چو گاوِ خَراسی ۸

وَگَر زِ چَنْبَرِ گَردون، بُرون کَشی سَر و گَردن
زِ خَرگَلِه بِرَهیدی، فرشته‌‌‌‌یی و زِ ناسی ۹