غزل ۴۴۹۳ - بغیر خط که ز روی لطیف یار برآید

بغیر خط که ز روی لطیف یار برآید
ز آب آینه نشنیده کس غبار برآید ۱

ز آه گرم چه پرواست آهنین دل او را
که تیغ از آتش سوزنده آبدار برآید ۲

ز رشک آن لب یاقوت رنگ لعل بدخشان
چو لاله از جگر سنگ داغدار برآید ۳

غنی است فکر گلو سوز من ز سلسله جنبان
به پای خویشتن از سنگ این شرار برآید ۴

توان نهاد به دل تا به چند دست تهی را
غریب نیست اگر آتش از چنار برآید ۵

مرا به زخم زبان دل تهی ز عشق نگردد
کجا به سوزن تدبیر خارخار برآید ۶

شکست رنگ گل از روی آفتاب مثالت
چگونه خاک نشین با فلک سوار برآید ۷

عطای ساقی اگر باده را سبیل نسازد
ز دست کوته ما چون سبو چه کار برآید ۸

نمی توان دل روشن درست برد ز دنیا
چگونه آینه سالم ز زنگبار برآید ۹

ز مال رشته طول امل گسسته نگردد
کجا به گنج گهر پیچ وخم ز مار برآید ۱۰

بر آید اختر من صائب از وبال زمانی
که تخم سوخته از خاک در بهار بر آید ۱۱