غزل ۴۴۹۴ - آتش عشق تو چون زبانه برآرد

آتش عشق تو چون زبانه برآرد
از دل سنگ آه عاشقانه برآرد ۱

تا به یکی بوسه خوش کند دل عاشق
زان دهن تنگ صد بهانه برآرد ۲

گوشه نشینی براق عالم بالاست
بیضه پر و بال از آشیانه برآرد ۳

هر که فرو برد سر به جیب تأمل
کشتی از این بحر بیکرانه برآرد ۴

روزی برق است خرمنی چو صبحش
حاجت موری به یک دو دانه برآرد ۵

غوطه به خون شفق دهند چو صبحش
هر که نفسهای بیغمانه برآرد ۶

ترک کجی کن که تیرراست چو گردد
گرد به یک حمله از نشانه برآرد ۷

دانه امید را چو خوشه پروین
از دل شب گریه شبانه برآرد ۸

مطرب آتش نوای خامه صائب
از دوجهانت به یک ترانه برآرد ۹