غزل ۴۵۱۳ - مرا ناله از پرده دل برآید

مرا ناله از پرده دل برآید
به نازی که لیلی ز محمل برآید ۱

درین باغ چون سرو آزادگان را
به جای ثمر عقده دل برآید ۲

اگر مزرع هستی این رنگ دارد
بر آن دانه رحم است کز گل برآید ۳

خوشا کعبه دل که در آستانش
به یک آه صدکار مشکل برآید ۴

ز صحرای فردوس دلگیر گردد
غریبی که با گوشه دل برآید ۵

در آن حلقه چشم دل ماندحیران
که کشتی ز گرداب مشکل برآید ۶

پروبال طوفان بودموج دریا
به مجنون ما کی سلاسل برآید ۷

به صد لب اگر زخم گویا نگردد
که از عهده شکر قاتل برآید ۸

ز آگاهی خویش در زیر تیغم
خوشا حال صیدی که غافل برآید ۹

جگر تشنگان محیط فنا را
چه کام از لب خشک ساحل برآید ۱۰

بر آن خال شد دلبری ختم صائب
ز صد بنده یک بنده مقبل برآید ۱۱

به دردی بنالم درین راه صائب
که فریاد از راه ومنزل برآید ۱۲