غزل ۴۵۲۲ - برانگیزد غبار از مغز جان درد

برانگیزد غبار از مغز جان درد
برآرد گرد از آب روان درد ۱

که می گیرد عیار صبرها را
اگر گیرد کناری از میان درد ۲

تو مست خواب و ما را تا گل صبح
سراسر می رود در استخوان درد ۳

نمی دادند درد سر دوا را
اگر می داشتند این ناکسان درد ۴

به درد آمد دلت از صحبت من
ندانستی که می باشد گران درد ۵

به دنبال دوا سرگشته زانم
که در یک جا نمی گیرد مکان درد ۶

همان دردی که ما داریم خورشید
چو برگ بید می لرزد ازان درد ۷

اگر بازوی مردی را بگیرد
نخواهد کرد دست آسمان درد ۸

اگر هر موی صائب را بکاوند
فتاده کاروان در کاروان درد ۹