غزل ۳۰۴۹ - ربود عقل و دلم را جمال آن عربی

رُبود عقل و دِلَم را جَمالِ آن عَرَبی
دَرونِ غَمْزهٔ مَستَش، هزار بوالْعَجَبی ۱

هزار عقل و اَدَب داشتم، من ای خواجه
کُنون چو مَست و خَرابَم، صَلای‌ بی‌اَدَبی ۲

مُسَبِّبِ سَبَب این جا، دَرِ سَبَب بَربَست
تو آن بِبین که سَبَب می‌کَشد زِ‌ بی‌سَبَبی ۳

پَریر رفتم سَرمَست بر سَرِ کویَش
به خَشم گفت چه گُم کرده‌یی؟ چه می‌طَلَبی؟ ۴

شِکَسته بَسته بِگُفتم، یکی دو لَفْظِ عَرَب
اَتَیْتُ اَطْلُبُ فی حَیِّکُمْ مَقامَ اَبی ۵

جواب داد کجا خُفته‌یی؟ چه می‌جویی
به پیشِ عقلِ مُحَمَّد، پَلاسِ بولَهَبی؟ ۶

زِ عَجز خوردم سوگندها و گرم شُدم
به ذاتِ پاکِ خدا و به جانِ پاکِ نَبی ۷

چه جایِ گرمی و سوگند، پیشِ آن بینا
وَ کَیْفَ یُصْرَعُ صَقْرٌ بِصَوْلَةِ الًخَرَبِ ۸

رَوان شُد اشک زِ چَشمِ من و گُواهی داد
کَما یَسیلُ مِیاهُ السّقا مِنَ الْقِرَبِ ۹

چه چاره دارم؟ غَمّازِ من هم از خانه‌ست
رُخَم چو سِکّهٔ زَر، آبِ دیده‌اَم سُحُبی ۱۰

دَریغْ دِلْبَرِ جان را به مالْ مَیْل بُدی
و یا فَریفته گشتی، به سَیِّدی چَلَبی ۱۱

و یا به حیله و مَکْری زِ رَهْ دَراُفتادی
و یا که مَست شُدی او زِ بادهٔ عِنَبی ۱۲

دَهان به گوش من آرَد به گاهِ نومیدی
چه می‌کُند سَر و گوشِ مرا به شَهْدِ لبی ۱۳

غُلامِ ساعتِ نومیدی‌اَم، که آن ساعت
شرابِ وصل بِتابَد زِ شیشهٔ حَلَبی ۱۴

از آن شرابْ پَرَستَم که یارْ میْ بَخش است
رُخَم چو شیشهٔ مَیْ کرد و بود رُخْ ذَهَبی ۱۵

برادرم، پدرم، اصل و فَصْلِ من عشق است
که خویشِ عشق بِمانَد، نه خویشیِ نَسَبی ۱۶

خَمُش که مَفْخَرِ آفاق، شَمسِ تَبریزی
بِشُست نام و نشانِ مرا به خوش لَقَبی ۱۷