غزل ۴۵۴۲ - خطی کان رخ تازه می آورد

خطی کان رخ تازه می آورد
جهان را به شیرازه می آورد ۱

شرابی است لبهای میگون یار
که مستی وخمیازه می آورد ۲

ز رخسار خوبان شراب کهن
برون صد گل تازه می آورد ۳

ازان ساختم با خیال از وصال
که مستی به اندازه می آورد ۴

دلی را که آشفته شد از خمار
خط جام شیرازه می آورد ۵

به آهستگی آنچه انشا کنند
بلندی آوازه می آورد ۶

مگر پوچ تا نشنوی حرف پوچ
که خمیازه خمیازه می آورد ۷

ز گفتار صائب ازان خون چکد
که از خون دل غازه می آورد ۸