غزل ۴۵۵۲ - پاک گوهر را سزوارست اوج اعتبار

پاک گوهر را سزوارست اوج اعتبار
در سواری می رسد فیض نگین نامدار ۱

همت دریادلان ظاهر به دولت می شود
در بلندی گوهر افشان می شود ابر بهار ۲

برگ را در بر گریزاز خودفشاندن جود نیست
درهم و دینار را در زندگانی کن نثار ۳

از زر و گوهر تهی چشمان نمی گردند سیر
نقش، جوی خشک باشد در عقیق آبدار ۴

دل سیاهان را چه سود از طره دستار زر؟
گور ظلمانی نگردد روشن از شمع مزار ۵

غافل از وقت زوال خود زسر گرمی شده است
آن که چون خورشید می نازد به اوج اعتبار ۶

جوشن داود گردد سینه چون پر رخنه شد
دل دونیم از درد چون گردید، گردد ذوالفقار ۷

از بدان نیکی، بدی از نیکوان شایسته نیست
راستی عیب نمایان می شود در تیر مار ۸

هر که صائب بار دوش خلق گردد چون سبو
در شکستش سنگ می بندد کمر در کوهسار ۹