غزل ۴۵۶۶ - غیر عبرت هیچ چیز از دار دنیا برمدار

غیر عبرت هیچ چیز از دار دنیا برمدار
هر چه را خواهی ز چشم انداخت از جا برمدار ۱

لنگر پرواز روح عرش جولان می شود
سوزنی زین خاکدان باخود چو عیسی برمدار ۲

چشم اگر داری که گردی عین دریا چون حباب
تا دم آخر نظر از روی دریا برمدار ۳

حرف حق گفتن به خون خویش فتوی دادن است
پنبه چون حلاج از مستی ز مینا برمدار ۴

مد عمر جاودان در خاکدان دهر نیست
دست خود چون موج ازدامان دریا برمدار ۵

تابه حسن کار خود گردن نیفرازی چو کوه
چشم خود ای کوهکن از کارفرما برمدار ۶

ز انتظار خارهای تشنه لب غافل مشو
بی توقف در بیابان طلب پا برمدار ۷

اره گر بر سرگذارندت درین بستانسرا
دست خود چون شانه زان زلف چلیپا برمدار ۸

زندگانی بی شراب تلخ باشد ناگوار
تا لب گور از لب پیمانه لب رابرمدار ۹

دامن ساقی مده از دست تا از توست دست
چشم تا بازست ،چشم از چشم شهلا برمدار ۱۰

گر چه صائب چون صدف گوهر فشانی از دهن
مهر خاموشی ز لب در پیش دریا برمدار ۱۱