غزل ۴۵۹۲ - بی دل بیدار، سر از خرقه تن برمیار

بی دل بیدار، سر از خرقه تن برمیار
پای خواب آلود رااز زیر دامن برمیار ۱

پشت برآیینه کن تابرخوری از آب خضر
چون سکندر پیش رو دیوارآهن برمیار ۲

بگسل از زینت پرستی رشته طول امل
ازلباسی هر زمان سر همچو سوزن برمیار ۳

سرسری مگذر زدردوداغ عالمسوز عشق
دست ودامان تهی از سیر گلشن برمیار ۴

می کند خورشید تابان صبح راعالم فروز
تا نسوزد دل، نفس از جان روشن برمیار ۵

مهر خاموشی به لب زن، آه رادردل شکن
سر به غمازی چو دود از هیچ روزن برمیار ۶

نامداری نشتر الماس دارد در کمین
چون عقیق از ساده لوحی سر زمعدن برمیار ۷

از گرانجانان جدایی قابل افسون نیست
درفراق سنگ افغان چون فلاخن برمیار ۸

از در شتیهای ره در چشمه آب آسوده است
تا نیاید پا به سنگ سر زمسکن برمیار ۹

تا نسازی صیقلی صائب ز زنگار خودی
زینهار آیینه خود را ز گلخن بر میار ۱۰