غزل ۳۰۵۷ - اگر ز حلقهٔ این عاشقان کران گیری

اگر زِ حَلقهٔ این عاشقان کَران گیری
دِلَت بِمیرد و خویِ فَسُردگان گیری ۱

گَر آفتابِ جهانی، چو ابرِ تیره شَوی
وَگَر بهارِ نُوی، مَذهَبِ خَزان گیری ۲

چو کاسه تا تَهی‌یی تو، بر آبْ رَقص کُنی
چو پُر شُدی به بُنِ حوض و جو، مکان گیری ۳

خدایْ داد دو دَستَت، که دامَنِ من گیر
بِداد عقل، که تا راهِ آسْمان گیری ۴

که عقلْ جِنْسِ فرشته‌ست، سویِ او پویَد
بِبینی‌اَش چو به کَفْ آیِنِه‌یْ نَهان گیری ۵

بِگیر کیسهٔ پُر زَر، بِاَقْرِضُوااللهْ آی
قُراضه قَرض دَهی، صد هزار کان گیری ۶

به غیرِ خُمِّ فَلَک، خُمِّ‌هایِ صدرنگ است
به هر خُمی که دَرآیی، ازو نشان گیری ۷

زِ شیرِ چَرخْ گُریزی، به بُرجِ گاو رَوی
خَری شوی به صِفَت، راهِ کَهکَشان گیری ۸

وَگَر تو خود سَرَطانی، چو پَهْلویِ شیری
یَقین زِ پَهْلویِ او، خویِ پَهْلَوان گیری ۹

چو آفتاب، جهان را پُر از حَیاتْ کُنی
چو زین جهان بِجَهی، مُلْکِ آن جهان گیری ۱۰

بَرآ چو آب زِ تَنورِ نوح و عالَم گیر
چرا تَنورِ خَبازی، که جُمله نان گیری؟ ۱۱

خَموش باش و هَمی‌تاز تا لبِ دریا
چو دَم، گُسَسْته شوی، گَر رَهِ دَهان گیری ۱۲