غزل ۴۶۴۳ - می شوی آواره از عالم عنان ما مگیر

می شوی آواره از عالم عنان ما مگیر
راه بر سیلی که دارد روی دریا مگیر ۱

بخیه منت جراحت را کند ناسورتر
رشته از مریم مخواه و سوزن از عیسی مگیر ۲

رتبه کامل عیاران ازمحک ظاهر شود
تن به سنگ کودکان ده ،دامن صحرامگیر ۳

گریه های تلخ دارد خنده های شکرین
گردهد دامن به دستت گل ز استغنامگیر ۴

دوزخ نقدست صحبت با خدا بیگانگان
رحم برخود کن ،درین زندان وحشت جامگیر ۵

جوش این میخانه از رخسار آتشناک توست
ای بهشتی روی از خاک شهیدان پامگیر ۶

می کند ناسور داغ تشنگی راآب شور
چون صدف دندان به دل نه ،آب از دریامگیر ۷

می شود آخربیابان مرگ، جویای سراب
رحم اگر برپای خود داری پی دنیامگیر ۸

در سیاهی یافت صائب خضر آب زندگی
هیچ دامانی بغیر از دامن شبهامگیر ۹