غزل ۴۶۶۳ - نیست بیرون ز تو مقصود، تکاپو بگذار

نیست بیرون ز تو مقصود، تکاپو بگذار
چند روزی سر خود بر سر زانو بگذار ۱

با حجاب تن خاکی نتوان واصل شد
کوزه خود بشکن، لب به لب جو بگذار ۲

لعل و یاقوت درین داد و ستد سنگ کم است
وصل یوسف طلبی جان به ترازو بگذار ۳

نقطه را دایره عیش ز پرگار بود
سر سودازده را در قدم او بگذار ۴

خون شود مشک ز همصحبتی ناف غزال
دل خون گشته به آن حلقه گیسو بگذار ۵

منه آینه به زانو چو زنان گر مردی
غنچه شو،روی در آیینه زانو بگذار ۶

حسن از دایره عشق نباشد بیرون
نعل وارون مزن ای فاخته ،کوکو بگذار ۷

عاشقان رابه اشارت بود ربط دگر
هرچه نتوان به زبان گفت به ابرو بگذار ۸

بیش ازاین رنج سخن برلب نازک مپسند
شغل گفتار به آن چشم سخن گو بگذار ۹

روی در دامن صحرا کن و از حلقه زلف
طوق چون فاخته برگردن آهو بگذار ۱۰

نیست صائب به زر و سیم گران باده لعل
صرفه در کوی خرابات بیک سو بگذار ۱۱