غزل ۴۶۶۲ - بر دل تازه خیالان مخور از زخم زبان

بر دل تازه خیالان مخور از زخم زبان
از ره نوسفران خار به مژگان بردار ۱

چشمه خون ز دل سنگ گشودن سهل است
نامه درد مرا مهر ز عنوان بردار ۲

شاهی و عمر ابد هر دو به یک کس ندهند
ای سکندر طمع از چشمه حیوان بردار ۳

از شکرخنده ات ای صبح، حلاوت رفته است
نسخه ای تازه ازان چاک گریبان بردار ۴

از صدف تا کف خود بحر گشوده است ،ای ابر
تخم اشگی بفشان، گوهر غلطان بردار ۵

حسن اهلیت و صورت نشود باهم جمع
نظر از صورت بی معنی خوبان بردار ۶

صائب از سورمه توفیق نظر روشن کن
بعد ازان کام دل از سیر صفاهان بردار ۷

نسخه کفر از آن زلف پریشان بردار
چون به این حلقه درآیی دل از ایمان بردار ۸

از جگرسوختگان خشک گذشتن ستم است
توشه آبله ای بهر مغیلان بردار ۹

سوزن لنگر عزم سفر عیسی شد
خس و خاشاک تمنا زره جان بردار ۱۰