هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناتوانی و غفلت خود در بهره‌گیری از فرصت‌های فصل بهار سخن می‌گوید. او با تصاویر مختلف مانند چاک نکردن سینه، گریه نکردن از مستی و تهیدستی، و نکاشتن تخم امید در خاک، احساس پشیمانی و حسرت خود را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عرفانی و پیچیده‌ای است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار است. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم مانند 'جگر سنگ' و 'سنگدلان' ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.

غزل ۴۶۷۰ - سینه ای چاک نکردیم درین فصل بهار

سینه ای چاک نکردیم درین فصل بهار
صبحی ادراک نکردیم درین فصل بهار ۱

گریه ای از سر مستی به تهیدستی خویش
چون رگ تاک نکردیم درین فصل بهار ۲

ابر چون پنبه افشرده شد از گریه و ما
مژه ای پاک نکردیم درین فصل بهار ۳

جگر سنگ به جوش آمد و ما سنگدلان
دیده نمناک نکردیم درین فصل بهار ۴

لاله شد پاک فروش از عرق شبنم و ما
عرقی پاک نکردیم درین فصل بهار ۵

غنچه از پوست برون آمد و ما بیدردان
جامه ای چاک نکردیم درین فصل بهار ۶

دامن تازه گلی صید به سرپنچه سعی
همچو خاشاک نکردیم درین فصل بهار ۷

حیف و صد حیف که در راه نسیم سحری
خویش را خاک نکردیم درین فصل بهار ۸

با دو صد خرمن امید، ز غفلت صائب
تخم در خاک نکردیم درین فصل بهار ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۶۶۹ - دوسه روزی است صفای رخ گلپوش بهار
گوهر بعدی:غزل ۴۶۷۱ - ای صبا برگی ازان گلشن بی خار بیار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.