غزل ۴۶۸۴ - چو شمع، جان ز نسیم سحر دریغ مدار

چو شمع، جان ز نسیم سحر دریغ مدار
ز دوستان سبکروح سر دریغ مدار ۱

ز بوی سوختگی روح تازه می گردد
ز شمع خرده جان چون شرر دریغ مدار ۲

درین حدیقه اگر دوستدار چشم خودی
نظر ز مردم روشن گهر دریغ مدار ۳

یکی است کام نهنگ و صدف درین دریا
ز هر که لب بگشاید گهر دریغ مدار ۴

به کار دشمن خونخوار خود گره مپسند
ز هیچ آبله ای نیشتر دریغ مدار ۵

به یک نظر سر شبنم به آفتاب رسید
توجه از من بی پا وسر دریغ مدار ۶

جبین روشن خورشید لوح تعلیمی است
که روی زرد خود از هیچ در دریغ مدار ۷

چو آفتاب اگر میل تاج زر داری
ز هیچ ذره فروغ نظر دریغ مدار ۸

شکوفه گل ز وصال ثمر به ریزش چید
ز خاک راهگذر سیم و زر دریغ مدار ۹

سری ز رخنه دیوار باغ بیرون کن
ز هیچ راهنوردی ثمر دریغ مدار ۱۰

درین دو هفته که میراب این چمن شده ای
نظر ز صائب آتش جگر دریغ مدار ۱۱