غزل ۴۶۸۳ - ز طوطیان شکر ناب را دریغ مدار

ز طوطیان شکر ناب را دریغ مدار
ز سبز کرده خود آب رادریغ مدار ۱

نگاه تشنه لبان شیشه در جگر شکند
ازین سفال می ناب را دریغ مدار ۲

درین دو هفته که میراب این چمن شده ای
ز هیچ تشنه جگر آب را دریغ مدار ۳

به شکر این که ترا عیسی زمان کردند
ز خسته شربت عناب را دریغ مدار ۴

زهر که همچو صدف واکند دهن به سئوال
چو ابر گوهر سیراب را دریغ مدار ۵

دهان شکوه سایل نهنگ خونخوارست
ازین نهنگ تو اسباب را دریغ مدار ۶

ز هر که بر تو وبر دولت تو می لرزد
سمور و قاقم و سنجاب را دریغ مدار ۷

دماغ سوختگان را به مأمنی برسان
ز شمع گوشه محراب را دریغ مدار ۸

به هر روش که توانی خراب کن تن را
ازین ستمکده سیلاب را دریغ مدار ۹

به هر کس آنچه سزاوار آن بود آن ده
ز چشم فتنه شکر خواب را دریغ مدار ۱۰

یکی هزار شود در زمین قابل، تخم
ز آب، پرتو مهتاب را دریغ مدار ۱۱

خوش است صحبت آشفتگان به هم صائب
ز زلف او دل بیتاب را دریغ مدار ۱۲