غزل ۴۶۹۲ - ترا لبی است ز چشم ستاره خندان تر

ترا لبی است ز چشم ستاره خندان تر
مرا دلی ز دهان تو تنگ میدان تر ۱

دلی است در بر من زین جهان پر وحشت
ز چشم شوخ تو از مردمان گریزان تر ۲

حذر ز خیرگی من مکن که دیده ی من
ز چشم آینه صد پرده است حیران تر ۳

اگرچه در کمر یار حلقه کردم دست
همان ز زلف بود خاطرم پریشان تر ۴

برآن عذار جهانسوز، قطره عرق است
ستاره ای که بود ز آفتاب رخشان تر ۵

اگر چه سینه آیینه از غرض پاک است
ز دیده تر من نیست پاکدامن تر ۶

شد از سفیدی مو بیش بیقراری دل
که می شود به دم صبح شمع لرزان تر ۷

صلاح خالص ازان کن طلب که طاعت را
کند ز دیده خلق از گناه پنهان تر ۸

ز سوز عشق رگ جان به تن مرا صائب
ز مو برآتش سوزنده است پیچان تر ۹