غزل ۴۷۰۱ - اگر چه دردلم از ترکش است افزون تیر

اگر چه دردلم از ترکش است افزون تیر
همان به شست تو خمیازه می کشم چون تیر ۱

به بال عاریه دارم طمع ز ساده دلی
که از سپهر مقوس برون جهم چون تیر ۲

کند جلای وطن سرخ روی مردان را
که در کمان نکند روی خویش گلگون تیر ۳

نمی شود دو جهان سنگ ره خداجو را
کز این دو خانه به یکبار می جهد چون تیر ۴

مکن به حرف بزرگان زبان طعن دراز
ز عقل نیست فکندن به سوی گردون تیر ۵

به لب ز سینه به تدریج می رسد آهم
به یک نفس نکند قطع بر مجنون تیر ۶

چو سود آه ندامت چو فوت شد فرصت؟
به صید کشته، زترکش میار بیرون تیر ۷

به خاک و خون سفرش منتهی شود صائب
به بال عاریه هر کس سفر کند چون تیر ۸