غزل ۳۰۶۷ - تو در عقیلهٔ ترتیب کفش و دستاری

تو در عَقیلهٔ تَرتیبِ کَفْش و دَستاری
چگونه رَطْلِ گِرانْ خوار را به دست آری؟ ۱

به جانِ من، به خَرابات آیْ یک لحظه
تو نیز آدمی‌یی، مَردمیّ و جانْ داری ۲

بیا و خِرقه گِرو کُن به میْ فُروشِ اَلَست
که پیش از آب و گِل است از اَلَستْ خَمّاری ۳

سَماع و شُربِ سَقاهُمْ، نه کارِ درویش است؟
مَجاز بود چُنین نام‌ها، تو پِنْداری ۴

بیا بگو که چه باشد اَلَست، عیشِ اَبَد
زیان و سودِ کم و بیش، کارِ بازاری؟ ۵

سَری که دَرد ندارد، چراش می‌بَندی؟
مَلَنْگ هین به تَکَلُّف، که سَختْ رَهْواری ۶

فقیر و عارف و درویش، وان گَهی هُشیار؟
چرا نَهی تَنِ بی‌رنج را به بیماری؟ ۷