غزل ۴۷۳۷ - صبح است ساقیا می چون آفتاب گیر

صبح است ساقیا می چون آفتاب گیر
عیش رمیده را به کمند شراب گیر ۱

بردار پنبه از سر مینای می به لب
مهر از دهان شیشه به یاقوت ناب گیر ۲

فیض صبوح یا به رکاب است، زینهار
دستی برآر و این سفری را رکاب گیر ۳

دستار صبح را به می ناب کن گرو
تسبیح را ز دست بیفکن شراب گیر ۴

هنگام ناله سحری فوت می شود
سوز دلی به وام ز اشک کباب گیر ۵

در دیده ستاره فشان است نور فیض
چندان که ممکن است ازین گل گلاب گیر ۶

دل می شود سیاه ز فانوس بی چراغ
در روز ابر باده چون آفتاب گیر ۷

با سینه کباب ز تردامنی مترس
دامان تر به دود دل این کباب گیر ۸

زان پیشتر که حشر به دیوان کشد ترا
کنجی نشین و از نفس خود حساب گیر ۹

دست هوس بشوی ز تعمیر این جهان
در خانه ای که دل ننشیند خراب گیر ۱۰

در پرده سیاهی فقرست آب خضر
از راه صدق دامن موج سراب گیر ۱۱

صائب برو ز عالم صورت به گوشه ای
از روی شاهدان معانی نقاب گیر ۱۲