غزل ۴۷۴۱ - نخل خزان رسیده ما را فشانده گیر

نخل خزان رسیده ما را فشانده گیر
برگ ز دست رفته ما را ستانده گیر ۱

تعجیل در گرفتن دل اینقدر چرا؟
آهوی زخم خورده ما را دوانده گیر ۲

زان پیشتر که خرج نسیم خزان شود
این خرده ای که هست چو گل برفشانده گیر ۳

چون عاقبت گذاشتی و گذشتنی است
خود رابه منتهای مطالب رسانده گیر ۴

از مغرب زوال چو آخر گزیر نیست
چون آفتاب روی زمین راستانده گیر ۵

چون دست آخر از تو به یک نقش می برند
نقش مراد بر همه عالم نشانده گیر ۶

درخاک، نعل تیر هوایی در آتش است
مرکب به روی پیشه گردون جهانده گیر ۷

این آهوی رمیده که رام تو گشته است
تا هست درکمندتو، از خود رمانده گیر ۸

چون کندنی است ریشه ازین تیره خاکدان
دردل هزار نخل تمنا نشانده گیر ۹

زین صید گاه هیچ غزالی نجسته است
درخاک و خون شکاری خود رانشانده گیر ۱۰

خواری کشیدگان به عزیزی رسند زود
از بند و چاه، یوسف خودرا رهانده گیر ۱۱

دنیا مقام و مسکن جان غریب نیست
این شاهباز رازنشیمن پرانده گیر ۱۲

چون نیست هیچ کس که به داد سخن رسد
صائب به اوج عرش، سخن را رسانده گیر ۱۳