غزل ۴۷۷۴ - دشت بیرون نامده است از ماتم مجنون هنوز

دشت بیرون نامده است از ماتم مجنون هنوز
داغها از لاله دارد سینه هامون هنوز ۱

دامن از خون شفق صبح قیامت پاک کرد
می تراود از سر خاک شهیدان خون هنوز ۲

گر چه شیرین سبکرو عمرها شد رفته است
شمع روشن می توان کرد از پی گلگون هنوز ۳

نگسلد پیوند روحانی ز دست انداز مرگ
می توان از خم شنید آواز افلاطون هنوز ۴

عشق بر لوح دلم روزی که رنگ داغ ریخت
ساده بود از نفش اختر صفحه گردون هنوز ۵

زان می روشن که در پیمانه خورشید ریخت
عشق آتشدست، می گردد سرگردون هنوز ۶

صائب از اشکی که چشم من نثارش کرده است
می جهد چون برق نبض موجه جیحون هنوز ۷