غزل ۴۷۷۷ - دل مکدر ز غم یار نگردد هرگز

دل مکدر ز غم یار نگردد هرگز
از پری شیشه گرانبار نگردد هرگز ۱

به پریشان نفسان راه سخن گر ندهد
قسمت آینه زنگار نگردد هرگز ۲

تشنه حسن بود دیده حیرت زدگان
سیر آیینه ز دیدار نگردد هرگز ۳

چه کند دل، نکند شکوه ازین سنگدلان ؟
سیل خاموش به کهسار نگردد هرگز ۴

مزه هوش جز انگشت پشیمانی نیست
مست خوب است که هشیار نگردد هرگز ۵

مکن از فقر شکایت که شکر خواب حضور
جمع با دولت بیدار نگردد هرگز ۶

چون کف دست، بیابان جنون هموارست
راه عقل است که هموار نگردد هرگز ۷

شبنم از باغ به یک چشم زدن بیرون رفت
که سبکروح به دل بار نگردد هرگز ۸

کف بی مغز بلنگر نکند دریا را
شور پوشیده به دستار نگردد هرگز ۹

می خلد در دل نظارگیان چون نشتر
رگ ابری که گهر بار نگردد هرگز ۱۰

سخن سخت گران نیست به سودازدگان
سیل دلگیر ز کهسار نگردد هرگز ۱۱

صائب آزاده روانند ز غم فارغبال
قامت سرو خم از بار نگردد هرگز ۱۲