غزل ۴۷۸۱ - عشق گرد دل فرزانه نگردد هرگز

عشق گرد دل فرزانه نگردد هرگز
خانه دیو، پریخانه نگردد هرگز ۱

شهپر عشق سبکسیر، شکست دل ماست
آسیا بی مدد دانه نگردد هرگز ۲

عشق از کوی خرابات به جایی نرود
گنج دلگیر ز ویرانه نگردد هرگز ۳

گر چه در دایره چشم غزالان باشد
روی مجنون ز سیه خانه نگردد هرگز ۴

هر که ترجیح دهد عقل و خرد را به جنون
دارم امید که دیوانه نگردد هرگز! ۵

عشق با عقل محال است شود در دل جمع
این دو تیغ است که همخانه نگردد هرگز ۶

دل غفلت زدگان زنده نگردد به سخن
پرده خواب به افسانه نگردد هرگز ۷

گر صبا با خبر از درد غریبی باشد
گرد خاکستر پروانه نگردد هرگز ۸

آشنایی به سخن کن که پریزاد سخن
آشنایی است که بیگانه نگردد هرگز ۹

کجرویهای فلک علت کج بینی توست
تا نگردد سرت،این خانه نگردد هرگز ۱۰

بر رخ هر که گشودند در دل صائب
طالب کعبه و بتخانه نگردد هرگز ۱۱