غزل ۴۸۰۲ - نکرد در دل من کار، عشق شورانگیز

نکرد در دل من کار، عشق شورانگیز
زهیزم تر من شد فسرده آتش تیز ۱

عجب که راه به دیر مغان توانم یافت
مراکه نیست به جز سبحه هیچ دستاویز ۲

به زاهدان نکند می ز ننگ آمیزش
و گرنه هیزم خشک است مفت آتش تیز ۳

دلی که رفت به دارالامان بیرنگی
چه فارغ است زنار جهان رنگ آمیز ۴

ز صبح دانه انجم تمام می سوزد
به هیچ شوره زمین تخم پاک خویش مریز ۵

چه نعمتی است که سنگین دلان نمی دانند
که شیشه هاست مرازیرخرقه پرهیز ۶

سحر که مرغ سحرخیز در خروش آید
اگر ز جای نخیزد دلت تو خود برخیز ۷

ترا ز هر که رسد تلخیی درین عالم
محصلی است که از خلق درخدا بگریز ۸

مکن به کاهلی امروز خویش را فردا
که خود حساب ندارد حذر ز رستاخیز ۹

ز حسن طبع تو صائب که در ترقی باد
بلند نام شد از جمله شهرها تبریز ۱۰